Αυτή είναι μια Porsche 356/2 του 1949.
Είναι από τα πρώτα αμάξια μαζικής παραγωγής της εταιρείας Porsche.
Φτιάχτηκαν στο χέρι, σε ένα πριονιστήριο στο Γκμουντ της Αυστρίας.
Γι' αυτό τα λένε και Γκμουντς.
Είναι από κομμάτια Volkswagen,
αλλά με σώμα αεροδυναμικού σχήματος
και μονοκόκ αλουμινίου.
Αυτό είναι το 40ό από τα 52 αμάξια που έφτιαξαν,
ώσπου να συνειδητοποιήσουν
ότι αυτοκινητοβιομηχανία με αμάξια στο χέρι δε γίνεται.
Αυτό το αμάξι περιέργως επιβίωσε με όλα τα αρχικά κομμάτια του άθικτα.
Το απίστευτο με αυτά τα αμάξια
είναι ότι αν μπεις σε ένα σύγχρονο θα νιώσεις το ίδιο.
Το λατρεύω, μοιάζει με εξωγήινο ιπτάμενο δίσκο.
Σκέψου το 1949 πώς φάνταζε.
- Εμπρός; - Θυμάσαι τη μέρα που γνωριστήκαμε;
Αν τη θυμάμαι; Στάσου να σκεφτώ.
Νομίζω ήταν στο Laff Stop, στο Νιούπορτ.
Ακριβώς, εκεί ήταν.
- Γνωριζόμαστε δηλαδή 35 χρόνια. - Ναι, είδες;
Έλεγα να πιούμε έναν καφέ μαζί.
Δεν έχω πιει ποτέ, αλλά αφού γνωριζόμαστε 35 χρόνια…
και ζω στο Χόλιγουντ, χωρίς καμιά εξάρτηση,
μύησέ με σε ένα εθιστικό προϊόν.
Το εκτιμώ.
Θα περάσω από το μαγαζί,
όπου εσύ, που δεν έχεις εξαρτήσεις,
είσαι ιδιοκτήτης 200 αυτοκινήτων και μοτοσικλετών.
Είμαι ο Τζέρι Σάινφελντ. Bλέπετε το Κωμικοί Πάνε για Καφέ με το Αυτοκίνητο.
Μαζί μας ο Τζέι Λένο,
από τους καλύτερους σταντ απ κωμικούς,
παρουσίαζε το Tonight Show,
που ήταν ως το τέλος το νούμερο ένα σόου της μεταμεσονύχτιας ζώνης.
Κοίτα εδώ. Πολύ ωραίο.
- Έχει σφυρήλατο αμάξωμα. - Στο χέρι, αμέσως μετά τον πόλεμο.
Το αμάξωμα δε βγήκε καθόλου καλό. Δεν πουλήθηκε ποτέ.
- Κοτλέ ταπετσαρία και δέρμα. - Αυθεντική.
Τι όμορφο.
- Να κι ο αριθμός. - Ναι, το 40.
- Φύγαμε. - Ναι, πάμε.
Γιατί δε σ' έχω δει ποτέ με γυαλιά ηλίου;
- Δε μ' αρέσουν καθόλου. - Γιατί;
Λέω "Πώς φαίνεται τώρα αυτό;"
- "Τι γίνεται στ' αλήθεια;" - Ψέματα.
Μην πιαστώ κορόιδο.
Είδες το Gravity;
- Το είδα. - Σε 3D;
Ναι, χωρίς γυαλιά είναι όλα θολά,
το τσέκαρα συνέχεια.
- Σ' άρεσε; - Πολύ καλό ήταν.
- Φανταστικό, ε; - Ναι.
Μ' αρέσουν αυτοί που τα ψειρίζουν.
"Τα συντρίμμια έρχονται από τη λάθος κατεύθυνση".
Το άλλο, τι σου λέει;
Οι αστροναύτες είναι η Σάντρα Μπούλοκ και ο Τζορτζ Κλούνεϊ!
Δεν είναι ψεύτικο αυτό; Το έχεις σκεφτεί ποτέ;
Είναι τόσο χαζό.
Δεν είναι αστροναύτες.
- Μένουν στο Μπέβερλι Χιλς. - Είναι ηθοποιοί.
Γιατί, το άλλο; Υπάρχει περίπτωση να βρέξει κεφτέδες;
Αποκλείεται να συμβεί.
Είναι φοβερό πόσο μοντέρνο φαίνεται αυτό το αμάξι.
Αμέσως καταλαβαίνεις ότι είσαι μέσα σε Porsche.
Και πηγαίνει πολύ καλά.
Απίστευτο δεν είναι;
- Αυτό τι είναι; - Οι προβολείς.
Από εδώ χαμηλώνουν.
Δορυφορική πλοήγηση, στερεοφωνικό.
Τα απαραίτητα.
- Βάση για το φλιτζάνι. - Εκεί.
Για πολύ μικρό φλιτζάνι, όμως.
Μικροσκοπικό.
Ακόμη και σήμερα στο Tonight Show,
κάθε φορά που βγαίνω, λέω στον Τζόι
- "Τον ξέρετε σαν Φράνκι στο Benson". - Έλα τώρα.
- Ναι. - Σ' αρέσει να το λες.
Μ' αρέσει πολύ να λέω την ιστορία αυτή.
Πόσες φορές ήσουν στο Benson;
Πήρα έναν ρόλο στο Benson το 1980.
Γύρισα δύο επεισόδια και μετά με κάλεσαν στο Merv Griffin.
Και τώρα ο Τζέρι Σάινφελντ. Τζέρι.
Ο Μερβ όμως είπε "Αυτό θα βγει στον αέρα σε δύο μήνες".
- Δεν είχες κάνει τίποτα. - Όχι.
Ο Μερβ λοιπόν λέει
"Τον ξέρετε σαν Φράνκι στο Benson". Και το κοινό λέει
- "Τι;" - Αφού δεν ήσουν εκεί.
- Πώς; Είχα έρθει μαζί σου. - Όχι, δεν ήρθες.
Τότε οι κωμικοί πήγαιναν πάντα παρέα.
Πράγματι.
Στην πρώτη εκπομπή του Tonight Show, ακούς
τον Ρόμπιν Ουίλιαμς να γελάει.
- Κι αυτό γιατί ήταν σημαντικό τότε. - Ναι, ήταν.
Λυπάσαι καθόλου τους νέους σήμερα
που δε ζουν αυτό που ζούσαμε τότε;
Δεν έχει αλλάξει αυτό.
Όταν είσαι στο The Tonight Show ή στο Letterman,
- το δίκτυο σού ανήκει για 7 λεπτά. - Σωστά.
Είσαι το μόνο που παίζει στο δίκτυο αυτό παγκοσμίως.
Αλλά κι οι νέοι κωμικοί έτσι το βιώνουν, πίστεψέ με.
"Ευχαριστώ, κύριε Λένο.
Με βλέπει ο παππούς".
- Είσαι μόνος, σου ανήκει. - Σωστά.
- Πόσων χρονών είσαι; - Εξήντα τρία.
Μ' αρέσει που ο κόσμος κοιτάει αλλού όταν λέει την ηλικία του.
Όταν σε γνώρισα τη δεκαετία του '70 κι ερχόμουν σπίτι σου συνέχεια,
βλεπόμασταν συχνά,
διαμόρφωσες την επαγγελματική στάση μου ως νέος που ήμουν.
Πάντα λέω ότι κωμωδία έμαθα από τον Τζέι.
Θυμάσαι το The Natural;
Φυσικά.
Μ' αρέσει πολύ ο τίτλος.
Είσαι γεννημένος κωμικός.
Οι αληθινά αστείοι κωμικοί έχουν πλάκα
όταν δεν είναι στη σκηνή.
Πόσες φορές κάποιος από τους παλιούς, ο Άλαν Κινγκ, ο Ρικλς,
σου λέει κάτι σοβαρό και γελάς;
"Τι γελάς;" "Είσαι κωμικός. Με κάνεις να γελάω".
Σου το λένε αυτό; "Λες κάποιο αστείο τώρα;"
- "Όχι, μιλάω". - Ναι, σωστά.
"Είναι μέσα στο νούμερό σου". "Όχι! Δεν είναι".
Πληροφορίες για τον δρόμο θέλω.
Ξέρεις, γίναμε φίλοι
γιατί είχαμε την ίδια βασική άποψη για το επάγγελμά μας,
ότι δεν υπάρχουν φρικτές εμφανίσεις.
Ότι όλες είναι υπέροχες.
Κι όμως, δεν είναι.
Όταν ήμουν στο Playboy Club,
υπήρχε ένας διευθυντής αιθούσης.
Στο τέλος της βραδιάς έβγαζε μια κάρτα:
"Θα σε βαθμολογήσω και η κάρτα θα πάει στον κύριο Χέφνερ.
Πρέπει να υπογράψεις".
Μια μέρα, βγαίνω στη σκηνή του Playboy Club της Νέας Υόρκης.
Δε γέλασε κανένας. Τίποτα.
Κατεβαίνω κι ο τύπος λέει "Έλα δω. Πήρες κάτω από τη βάση".
Λέω "Τι κοινό ήταν αυτό;" Λέει "Πορτογάλοι. Ήρθαν εκδρομή".
"Πορτογάλοι; Δε μου το είπες".
"Κάνε το νούμερό σου στα πορτογαλικά".
Του λέω "Δεν μπορώ… Δε μιλάω πορτογαλικά.
Δεν ξέρουν αγγλικά. Πώς με έκοψες;"
"Πρέπει να υπογράψεις!" "Δεν υπογράφω!"
"Θα απολυθείς".
Υπογράφω την κάρτα που πάει στον κύριο Χέφνερ.
Αυτή ήταν μια κακή εμφάνιση…
- Πληρώθηκες; - Πληρώθηκα.
Μην γκρινιάζεις τότε.
Είναι δυο κυνηγοί. Λέει ο ένας "Μεγάλη τρύπα!"
"Πόσο βαθιά είναι;" "Ας πετάξουμε κάτι μέσα".
Βλέπουν ένα παλιό, σκουριασμένο αμόνι.
Το σέρνουν ως την τρύπα και το πετάνε…
Δεν ακούνε τίποτα.
Ξαφνικά ακούνε κάτι…
Μια κατσίκα έρχεται τρέχοντας.
Παρατρίχα να πέσει πάνω τους. Χάνεται στην τρύπα.
Ακούνε λοιπόν έναν γέρο αγρότη να φωνάζει "Μπέκι!"
Τους βλέπει, τους ρωτάει "Είδατε καμιά κατσίκα;"
"Ναι, έτρεχε με 130 χλμ. την ώρα και πήδησε μες στην τρύπα".
"Αποκλείεται. Την είχα δέσει σ' ένα αμόνι".
- Πολύ καλό ανέκδοτο δεν είναι; - Είναι τόσο χαζό.
ΜΟΤΕΛ - ΠΛΗΡΕΣ
Το υγειονομικό θα είχε κάποιες απορίες εδώ.
Δε μοιάζει και τόσο…
Βρήκα ιστούς αράχνης στον καφέ μου.
- Τους μάζεψε έναν έναν ο Χουάν Βαλντέζ. - Κάθε κόκκο.
Κι αυτός εδώ… Συγγνώμη. Αυτός πάει εκεί.
Ο πρώτος καφές που πίνω.
Έχω αγωνία.
Έχεις καφέ μοσχογαλής;
Ο ΙΔΙΟΚΤΗΤΗΣ
Είναι μια γάτα που…
- Θέλω να δοκιμάσω. - Έχει τη γεύση που φαντάζεσαι.
- Να δω αν έχω. - Ναι, του λεμούριου.
Θέλω να γνωρίσω αυτόν που σκάλιζε τα κακά κάποιας γάτας.
"Ρε συ!"
Εσύ λες "Χάλια γεύση". Προς τι λοιπόν;
Και δεν τρώω κανονικά κακά σκύλου, να μου μείνουν και τα 75 δολάρια;
Πήγαινε στο πάρκο.
Ρίχνουμε τον καφέ επάνω
για να καβουρδιστεί επί 13 λεπτά στο βαρέλι.
Η γάτα κάθεται ανακούρκουδα πάνω από το…
Κοίτα τι κάνω, Τζέι.
- Βάζω λίγο γάλα. - Λίγη ζάχαρη.
Εντάξει, λίγη ζάχαρη.
Τι κουτάλι είναι αυτό; Για πρέζα;
Πάμε.
- Είναι απαίσιο. - Με ένα φλιτζάνι δεν καταλαβαίνεις.
Βάλε τα δυνατά σου. Να σ' το καθαρίσω.
Σαν να φροντίζω γέρο είναι.
Απαίσιο είναι!
Φρικτό.
Κάνε το ιεραρχημένο γέλιο των γκάνγκστερ. Το λατρεύω αυτό το νούμερο.
Κοίτα, όταν βλέπεις παλιές ταινίες,
οι εγκληματίες γελάνε σε φθίνουσα σειρά με πρώτο το αφεντικό τους.
Λέει ο αρχιεγκληματίας "Αύριο, ο Έλιοτ Νες θα είναι νεκρός".
Μετά ο τύπος στη γωνία.
Ο λιγότερο ξύπνιος από τους άλλους γκάνγκστερ.
- Αυτός, ξέρεις… - Ναι.
Με το που σηκώνεις το κινητό σου, η κλήση σου εντοπίζεται.
Όμως ακόμα και σε σύγχρονες ταινίες
βλέπουμε συνέχεια τη σκηνή "Κράτα τους στη γραμμή!"
Τι κινητό έχεις;
Έχω ακόμα το… Θα γελάσεις…
- Σπαστό είναι; - Ναι.
Μετά το 1960, η κωμωδία έγινε πιο συμπυκνωμένη, γρήγορη και άμεση.
Με ποιον έγινε αυτή η στροφή;
Με τον Άλαν Κινγκ; Τον Τζορτζ Κάρλιν; Εννοώ…
Θα έλεγα με τον Ρίτσι Πράιορ.
Στο Comedy Store ζήταγα να βγω μετά απ' αυτόν.
Γιατί έτσι έβλεπες αν ήσουν αστείος ή όχι.
Οι πιο πολλοί πάνε στο κοινό τους.
"Αυτό το κοινό μ' αρέσει, εκείνο όχι".
Όχι, αυτό το κοινό το έχεις. Κυνήγα λοιπόν το άλλο.
Νόμιζα πως έχω μία ώρα όταν έβγαινα μετά τον Ρίτσι.
Ήταν μόνο 16 λεπτά.
Συνήθως δεν ήμουν καλός.
Αυτό όμως με έκανε πιο δυνατό κωμικό.
- Θα πιω τον καφέ σου. - Ναι, είναι υπέροχος.
Το αστείο που εδραίωσε τη σχέση με τον Λέτερμαν…
Τον πλησίασα στο Comedy Store.
Έλεγε για τα εκδοτικά σημειώματα σε τοπικές εφημερίδες.
Είπε "Είμαστε διαμετρικά αντίθετοι στη χρήση των ορφανών
για τη σήμανση σε δημόσια γήπεδα γκολφ".
Μου άρεσε η φρασεολογία του.
Όταν ακούω έναν κωμικό είναι σαν να ακούω στίχους που μ' αρέσουν.
Όπως ο Πάτρικ Χένρι που είπε "Δώστε μου ελευθερία ή θάνατο".
Κι ο κόσμος είπε "Το ακούσατε; Πολύ καλό".
Μπορούσε να πει "Δε με νοιάζει, κρεμάστε με" και να πέθαινε.
Αλλά το είπε με τον σωστό τρόπο.
Θα σου πω μια ιστορία.
Ήταν ένας διάσημος κωμικός, δε θα πω ποιος.
Πήγα να τον δω.
Βγαίνει και λέει "Τι κάνεις; Από πού είσαι εσύ;"
- "Φίνιξ". - "Γ… το Φίνιξ".
Το κοινό γελάει. Δεν το πιάνω.
- "Εσύ;" - "Βοστώνη".
"Γ… τη Βοστώνη". Ξεκαρδίζονται πάλι.
Δεν το καταλαβαίνω.
Γιατί να πληρώσουν κάποιον να πάρει το αεροπλάνο
να έρθει και να πει "Γ…"
Καλύτερα να μίλαγα στον διπλανό μου και τζάμπα.
Όπως με τον καφέ γάτας. Θα έτρωγες απλά σκατά…
- Ακριβώς. - Θα κράταγες τα 75 δολάρια.
Ακριβώς.
Νομίζεις ότι έχει χαθεί η κουλτούρα με την οποία μεγαλώσαμε;
Η κωμωδία δεν αλλάζει.
Αν δεις μια σκηνή από ταινία του Βαλεντίνο της δεκαετίας του '20,
δε θα τη βρεις ρομαντική ή σέξι.
Θα σου φανεί γελοία.
Αν δεις όμως μια ταινία του Κίτον ή του Τσάπλιν της ίδιας περιόδου,
- θα σκάσεις στα γέλια. - Όντως.
Ο χοντρός πλούσιος που πέφτει στη λάσπη είναι το ίδιο αστείος σήμερα.
Όταν ο τύπος κάνει έτσι με την κοπέλα φαντάζει χαζό, ξεπερασμένο.
Η κωμωδία όμως δεν αλλάζει. Νομίζω ότι γενικά έχει μείνει ίδια.
Η κωμωδία είναι σαν κρυφό όπλο.
Το κουβαλάς, δεν το ξέρει κανείς,
ώσπου λες κάτι και γελάνε.
Σκέφτεσαι "Για κοίτα! Τους έκανα και γέλασαν".
Θυμήσου τον καιρό προτού γίνεις επισήμως κωμικός.
- Δεν ταίριαζες πουθενά. - Σωστά.
Ως νεαρός κωμικός είσαι απλά αντιπαθητικός.
Είσαι απλά ένας απαίσιος βλάκας.
Όταν ήμουν στο δημοτικό έλεγα ατάκες όπως
"Και ως Πρόεδρος Κένεντι", με τη φωνή του Μίντερ.
Έλεγε η μάνα μου: "Σταμάτα πια!"
Δεν ξέρω γιατί. Απλά το διασκέδαζα.
Τι έκανες παιδί που εκνεύριζε πιο πολύ τη μάνα σου;
Εγώ ήμουν πολύ καλός στις παρουσίες.
Δεν αρρώσταινα, δεν έκανα κοπάνες.
Ήμουν λοιπόν 16
και είχα δίπλωμα.
"Μαμά, μπορώ να μην πάω;" "Όχι".
"Έλα… Μια μέρα μόνο".
"Καλά, αλλά μην πλησιάσεις στο σχολείο".
"Φυσικά και όχι! Δεν είμαι ηλίθιος".
Και φυσικά πηγαίνω στο σχολείο.
Έχω μια Buick με κινητήρα 6,6 λίτρων, τέσσερις ταχύτητες.
Μαζεύονται όλοι έξω "Ε, ο Λένο!"
Λέω "Ρε βλάκες, σχολείο ήρθατε;"
"Σπίνιαρε λίγο".
Κι εγώ… βρουμ.
Τη στιγμή που ο υποδιευθυντής, ο κος Άνταμς
θα έπιανε τον προφυλακτήρα.
Δεν τον είδα. Σπινιάρησα και έφυγα.
Πάω σπίτι και ακούω… από το διάδρομο.
Η μάνα μου με το τηγάνι.
"Γεια, μαμά!" Κι εκείνη μπαμ!
Με τσάκισε.
Πέφτω. Είχα ένα μεγάλο βαθούλωμα στο κεφάλι.
"Ηλίθιε! Σου είπα να μην πας!"
Αυτό ήταν βλακεία.
Όταν είσαι μικρός, πριν γίνεις κωμικός,
είσαι απλά αντιπαθητικός.
Κατά συνέπεια, όταν οι άλλοι περίμεναν να κάνω διάφορα…
"Βάζω παιδικά".
"Πρέπει να δω παιδικά επειδή είμαι παιδί;"
Δε ρώταγε κανείς αν μου άρεσαν.
Δε μου άρεσε να παίρνουν άλλοι αποφάσεις για μένα.
Στην ΣΤ΄ Δημοτικού ήμουν υπεύθυνος τάξης, θυμάσαι τι ήταν αυτό;
- Μια μέρα λοιπόν… - Δεν το ήξερα αυτό.
- Γιατί το έκανες; - Δεν ξέρω.
Σου έδιναν πράγματα τζάμπα. Είχες πρόσβαση σε διάφορα. Σαν μπάτσος.
- Έχει τζάμπα… - Τι;
- Σνακ. Ό,τι θες. - Φρουτοχυμό, ας πούμε;
Κάποιος μου είπε "Έχεις πολύ θυμό μέσα σου".
- Λέω "Επειδή έχει πλάκα". - Μα δεν ξέρουν από κωμωδία.
Δεν είναι αληθινός θυμός.
Θες να δεις αληθινό θυμό;
Θα σου πω μια ιστορία.
Μια φορά, μου τηλεφωνεί ο Σινάτρα.
Μου λέει να εμφανιστώ στο Σικάγο.
Λέω "Δεν μπορώ. Είμαι στο Holiday House, στο Πίτσμπεργκ".
Δυο ώρες μετά, με παίρνει ο ατζέντης του.
"Πήρα το Holiday. Δε σε θέλουν".
"Δε σε χρειάζονται". "Μα έχω κλείσει".
"Δε σε χρειάζονται. Έρχεσαι στο Σικάγο;"
"Ναι, εντάξει".
Πάω στο Σικάγο και είναι λιγάκι…
Πώς να το πω; Ενδιαφέροντες τύποι.
Είναι μια εκδήλωση γκολφ, μαζεύουν λεφτά για κάποια εκκλησία.
Είναι ένας πολύ διάσημος γκάνγκστερ εκεί.
Κάνω το νούμερο, γελάνε λίγο, κάθομαι.
Σηκώνεται ο γκάνγκστερ κι αρχίζει να μιλάει.
Νομίζω, είπε "σκ…μυαλος" ή μια άλλη βρισιά.
Κι ο παπάς κάνει…
Κι ο τύπος…
"Πάτερ, μάζεψες τα δέκα χιλιαρικάκια σου, οπότε βούλωσ' το, γ…!"
Και πετάγονταν οι φλέβες του.
"Βούλωσ' το!" Ούρλιαζε.
Κι ο παπάς κάθεται κρατώντας την τσαντούλα με τα χιλιάρικα.
Λέω "Ώρα να πηγαίνω".
Πάω να φύγω και μου λέει ένας "Έλα να παίξουμε γκολφ".
"Δεν παίζω". "Τι;"
Λέω "Δεν ξέρω να παίζω, φεύγω".
Μπαίνω στο αυτοκινητάκι και φεύγουμε. Δεν ξέρω γκολφ.
Φτάνουμε στη 12η τρύπα, κι είναι κάτι 50-60χρονες πόρνες.
Τόπλες, με λεοπάρ φορέματα, ποτά. "Γεια σας, παιδιά".
Εντελώς παλαβό μέρος. Ο τύπος μου λέει "Μ' αρέσεις".
Λέει "Πήραμε τον Σταλόνε, δεν μπορούσε.
Ήταν απασχολημένος!"
Οι φλέβες… "Ηρέμησε. Έτσι θα ήταν".
"Δεν ήταν…"
Αληθινός θυμός.
Όχι σαν των κωμικών.
Το αμάξι σου είναι αυτό; Του 1947 είναι;
Κοντά έπεσες. Του '49.
- '49. - Εσύ του πότε είσαι;
Μικρός είχα πάντα δυο δουλειές. Έναν μισθό αποταμίευα, έναν ξόδευα.
Όταν μου έδωσαν το The Tonight Show, συνέχισα.
Έτσι έμενα σε εγρήγορση
και έπαιρνα δουλειές που κανονικά δε θα έπαιρνα.
- Αλήθεια; - Ναι.
Αυτό βρίσκω περίεργο με σένα.
Που φοβάσαι μην ξεμείνεις από κίνητρο κάποια στιγμή.
Αυτό δε θα γίνει ποτέ στη ζωή του Τζέι Λένο.
- Μα αυτό με κρατάει. - Όχι.
Είναι ένα χαζό παιχνίδι, χωρίς νόημα.
Το αληθινό κίνητρο του κωμικού είναι να του αρέσει ο ήχος του γέλιου.
Αν σου αρέσει, ποτέ δε θα θέλεις να σταματήσεις.
- Έχεις σκεφτεί ότι είμαστε πάνω από 60; - Ναι.
Από εδώ και πέρα το κοινό μας θα γίνεται μικρότερο.
Ξέρεις κάτι; Η καλύτερη περίοδος της ζωής μου, θα συμφωνήσεις νομίζω,
ήταν όταν έπαιζα για 60-70 άτομα.
- Προτιμώ μια γεμάτη αίθουσα 125 ατόμων… - Σωστά.
παρά μια μισοάδεια 1.400 θέσεων.
Λες αν σταθείς τυχερός και ζήσεις ως τα 80 ή τα 90,
να εμφανίζεσαι ακόμα όπως οι παλιοί;
Πλάκα θα είχε, νομίζω.
Και μ' αρέσει να παίζω σε κοινό της ηλικίας μου.
Έχω πάει από το "Είμαι μεγάλος θαυμαστής σου"
στο "Η μαμά μου ή η γιαγιά μου είναι μεγάλη θαυμάστρια".
Εντάξει. Το δέχομαι.
Τέτοια κουβέντα δεν την κάνεις σε κανονική συνέντευξη.
"Τι σημαίνει Τζέι Λένο;"
Τέτοια λες εκεί.
"Τι σε κινητοποιεί;"
"Μα εγώ δεν κινητοποιούμαι, αστεία λέω".
Δεν κινητοποιούμαι.
Υπάρχει κάτι στην καριέρα σου που θα το έκανες διαφορετικά;
Ήρθες σε μένα όταν ξεκινούσες με το Seinfeld.
Ζήτησες να έρθεις στο Tonight Show.
Μου λένε "Το αφεντικό δε θέλει. Είναι απόφαση του δικτύου".
Σε απογοήτευσα τότε. Αλήθεια. Έπρεπε να το παλέψω.
Έλα τώρα, Τζέι.
Αυτό το μετανιώνω πιο πολύ απ' όλα.
Μα πραγματικά δε χρειάζεται.
Ήταν πολιτική, ήμασταν νέοι
και προσπαθούσαμε να δούμε πώς θα χειριστούμε τη σόου μπίζνες.
- Λάθη κάναμε όλοι. - Ναι.
Πάντως δεν επηρέασε τη φιλία μας.
Θα σου πω τι δε θα ξανακάνω ποτέ.
Να πιω καφέ. Ήταν απαίσιος.
Ήταν ο τελευταίος που ήπια. Αυτό ήταν. Έφυγα.
Υποτιτλισμός: Λένα Λίππι